"Ja, ik wil...er voor je zijn, in goede en slechte tijden...tot de dood ons scheidt." Een mooie belofte, maar geen levenslange garantie. Want een huwelijk is mensenwerk, en een mensenleven is niet te voorspellen (gelukkig maar). Maar op het moment dat een huwelijk strandt, is er werk aan de winkel. De gevolgen van een echtscheiding moeten goed geregeld worden. Zo dient bekeken te worden of - en zo ja: hoe - schulden en bezittingen verdeeld moeten worden. Wat gebeurt er met de echtelijke woning? Moet er partneralimentatie betaald worden? Maar bovenal moet er stil gestaan worden bij eventuele (minderjarige) kinderen.

Tijdens het huwelijk zijn ouders wettelijk verantwoordelijk voor de kinderen en dragen zij beiden het ouderlijk gezag. De kinderen zijn op de zorg van beide ouders aangewezen. Een echtscheiding verandert dit niet. Gescheiden ouders houden volgens de wet samen het ouderlijk gezag. Slechts in het geval dat de belangen van de kinderen klem dreigen te raken tussen hun ouders kan de rechter het gezamenlijk gezag beëindigen.

De verantwoordelijke ouders moeten dus samen beslissen hoe zij de zorg en de opvoeding na de scheiding willen regelen. Scheidende ouders zijn verplicht een ouderschapsplan op schrift te stellen. Kinderen en ouders hebben recht op omgang met elkaar, dus moet er een omgangsregeling komen. Ten tweede moet de verzorgende ouder de ander op de hoogte houden van belangrijke zaken over de kinderen. En tenslotte dient de niet-verzorgende ouder voor zover mogelijk kinderalimentatie te betalen. Komen de ouders er niet uit, dan kan het verstandig zijn de hulp van een bemiddelaar in te roepen. En desnoods beslist de rechter. Eén garantie: je blijft de vader of moeder van je kinderen. Levenslang!